Wat veranderlijk is, hoeft niet vastgehouden te worden. Het verschijnt, het beweegt, het verdwijnt. Niet omdat het iets mist, maar omdat het zijn aard is.
Wanneer onrust of spanning wordt ervaren, is dat geen vergissing van het bestaan, maar een uitnodiging om het te zien zoals het is: niet blijvend, niet bevredigend, niet van iemand.
De neiging ontstaat om te zeggen: dit ben ik, of subtieler nog: dit hoort bij mij.
Maar wat niet blijft, kan niet worden vastgehouden als ‘ik’. Wat onderhevig is aan spanning, blijkt geen rustpunt te zijn.
Laat alles daarom zijn zoals het is—veranderlijk als veranderlijk, onrustig als onrustig. Zonder er iets van te maken. Zonder er iemand in te zoeken.
En misschien wordt dan zichtbaar dat wat verschijnt geen eigenaar draagt, geen kern, geen centrum—alleen een spel van ontstaan en verdwijnen, vrij van een ‘ik’ dat het draagt.
