Auteursarchieven: Guy Eugène Dubois

Er is geen plaats voor schemerzones in de Sangha. De Sangha moet een plaats zijn waar iedereen zich veilig voelt. Elkeen. De Sangha hoort een plek te zijn die ons bestaan omringt. Beschermend encadreert. Een oord van licht. Waar elke … Lees verder →

Wanneer de Dhamma spreekt over een persoon (puggala; pudgala), spreekt zij niet over een vaste identiteit. Niet over een blijvend zelf dat door ervaringen heen standhoudt. Het woord persoon behoort tot de conventionele taal: een manier om samenhang te benoemen binnen de stroom van ervaring, handelen … Lees verder →

Ontwaken is geen metafysisch ‘ik’ dat verdwijnt. Geen entiteit die oplost. Niets wezenlijks dat sterft. Wat oplost, is een manier van kijken. Een gewoonte om elke ervaring te verdelen in ‘ik’ en ‘dat’. Een neiging om te zeggen: dit ben … Lees verder →

Ontwaken is het verdwijnen, het loslaten, het oplossen, het verdampen, het vernietigen van het ingewortelde gewoontepatroon waarop we als een separaat ‘ik’ kijken naar én ons op deze manier identificeren met onze objecten; ons identificeren met ons ‘verhaal’; ons identificeren … Lees verder →

Wat wij kamma (karma) noemen is geen morele boekhouding, geen onzichtbare hand die beloont of straft. Het is de stille wetmatigheid van oorzakelijkheid: dat wat gedacht, gevoeld en gedaan werd, heeft zijn afdruk nagelaten in dit moment. Niet als verhaal, niet als … Lees verder →

Verlangen lijkt onschuldig. Het presenteert zich als hoop, als beweging, als vitaliteit. Het fluistert dat vervulling mogelijk is, dat het leven vollediger wordt door toevoeging. Maar wie aandachtig kijkt, ziet dat verlangen nooit tot rust komt. Het leeft niet van … Lees verder →

Dit eenvoudige gegeven raakt iets wezenlijks aan. Niet als een historische stelling, niet als een biografisch detail, maar als een stille aanwijzing naar de aard van het pad zelf. Het bevrijdende zien, paññā (prajñā), ontstaat niet uit afkomst, niet uit bijzondere aanleg, … Lees verder →

Wat de Boeddha in de Kālāma Sutta duidelijk maakt, is eenvoudig en tegelijk radicaal: waarom zou je het woord van iemand anders aannemen als leidraad voor inzicht? Waarom zou je voortgaan op wat je slechts kent door ‘van horen zeggen’ (anītiha; aitihya)? Waarom zou … Lees verder →

Wat de Boeddha in de Kālāma Sutta duidelijk maakt, is eenvoudig en tegelijk radicaal: waarom zou je het woord van iemand anders aannemen als leidraad voor inzicht? Waarom zou je voortgaan op wat je slechts kent door ‘van horen zeggen’ (anītiha; aitihya)? Waarom zou … Lees verder →

Direct zien is het samenvallen van zien en weten. Wat verschijnt, wordt onmiddellijk gekend—zonder tussenstap, zonder conceptuele inkleuring, zonder verhalen, zonder drama’s, zonder uitleg, zonder iemand die het draagt. Een gewaarwording, een gedachte, een beweging verschijnt, en in dat verschijnen … Lees verder →

Wanneer de Dhamma spreekt over wezens (paññatti; prajñapti),spreekt zij niet over vaste entiteiten. Niet over een blijvend ‘iets’ of ‘iemand’ die door de tijd reist. Het woord ‘wezens’ behoort tot de taal van het dagelijks gebruik—de conventionele, conceptuele realiteit—niet tot de taal van … Lees verder →

Vandaag een kort berichtje. Maar een wezenlijk. Het gaat over de werkwoorden die de Vier Waarheden—‘Realiteiten’—van een Edel Mens (ariya-puggala; ārya-pudgala) schragen: Begrijpen. Loslaten. Realiseren. Cultiveren. De eerste Waarheid: dukkha moet begrepen worden (pariññeyya; parijñeya). De tweede Waarheid: de oorzaak van dukkha moet losgelaten worden (pahātabba; prahātavya). De … Lees verder →

Wijsheid ontvouwt zich enkel in en door eigen beoefening en praktijk. Door meditatie. Door bhāvanā (id.). Door het cultiveren van de geest. Quid? Door eenvoudig niets te dóen. Door gewoon, in stilte, te zitten. Zazen. Shikantaza. Door te mediteren—‘our unique and intimate rhythm of … Lees verder →

Meditatie is nooit een privéaangelegenheid. Wie gaat zitten in stilte, zit niet enkel voor zichzelf. In het ogenschijnlijk terugtrekken uit de wereld wordt iets beoefend dat haar juist opnieuw toekomt.  De meditatiehouding is geen vlucht, maar een open gebaar: een … Lees verder →

Soms lijkt meditatie op iets heel eenvoudigs: zitten, ademen, voelen. En toch kan in die eenvoud iets oplichten wat ons gewone denken overstijgt. Niet als een groot inzicht, maar als een zachte verschuiving. Alsof je even merkt dat het leven … Lees verder →