Iedereen betaalt dezelfde prijs voor ‘worden’. Of het nu gaat om verlangen of afkeer, om zoeken of vermijden, om het worden van iemand of het ontsnappen aan wat is—steeds opnieuw ontstaat beweging, voortzetting, wording (bhava; id.).
En in die beweging zelf ligt reeds de stress ingesloten.
‘Worden’ kent geen voltooiing. Het draagt altijd een volgende stap in zich, een volgende vorm, een volgende poging, een volgend streven. Maar al dat worden is onderhevig aan verandering. Wat ontstaat, vergaat. Wat verschijnt, verdwijnt.
En precies daar wordt de prijs zichtbaar. Niet als straf, niet als gevolg van een fout, maar als de natuurlijke schaduw van alles wat ontstaat.
Wie dit werkelijk ziet, ziet niet alleen dukkha—maar ook het stille einde van ‘worden’.
