Auteursarchieven: Guy Eugène Dubois

Dhamma is spontaan. Het is de natuurwet. De tijdloze wet. Dhammo sanantano. Dhamma is ruimte—helder, eenvoudig, zonder decoratie, zonder begoocheling, zonder eigendunk, zonder iets dat vastgehouden moet worden. Wat gevormd is, geconditioneerd, biedt houvast voor een tijd. Instituten en structuren kunnen veiligheid beloven, en … Lees verder →

Wat wij gewoonlijk “de wereld” noemen, verschijnt als iets dat voortdurend ontstaat en vergaat. Er is ervaring, beweging, verandering. Dit is het geborene (jāta; id.): dat wat verschijnt binnen afhankelijk ontstaan (paṭicca-samuppāda; pratītya-samutpāda).Vanuit dit perspectief is er worden, verdwijnen, zoeken en verliezen. Dit … Lees verder →

Dhamma laat zich niet inperken door rituelen, door religieuze praktijken, door hiërarchie, door structuren. Uiterlijke vormen schragen de Dhamma niet. Ze zijn niet de essentie. Ze zijn voorwaardelijk. Functioneel. Tijdelijk. Beperk ze daarom tot het noodzakelijke. Tot het utilitaire. Bouw ze niet op. … Lees verder →

Forensische aandacht, gedragen door accepterende gelijkmoedigheid. De Bhagavat benadrukt en wijst: nauwkeurig zien, zonder verzet. Observeer hoe de geconditioneerde werkelijkheid zich ontplooit. Niet gisteren. Niet straks. Hier en nu. Wat wil dit zeggen: kijk zélf. Ga niet voort op wat … Lees verder →

Observeer aandachtig. Kijk alert. Observeer de dingen in hun essentie. Zie de verschijnselen in perspectief. In hun geheel. Als minuscule onderdeeltjes van het Alles. Beperk je kijken niet tot je kleine, afgeschermde wereldje. Het condominium waar je je verantwoordelijkheid kunt … Lees verder →

In zijn eerste voordracht, de Dhammacakkappavatana Sutta, sprak de Boeddha als volgt tot de Vijf Gezellen: ❛ Yaṃ kiñci samudayadhammaṃ sabbaṃ taṃ nirodhadhammaṃ — Alles wat onderhevig is aan ontstaan, is onderhevig aan vergaan.❜ In deze tien woorden is de Dhamma in zijn essentie … Lees verder →

De Boeddha wees niet naar iets dat moet bereikt worden, maar naar iets dat hoeft doorzien te worden. Alles wat ontstaat, ontstaat door voorwaarden. En wat door voorwaarden ontstaat, komt ook weer tot een einde. Wanneer verlangen (taṇhā; tṛṣṇā) ontstaat, ontstaat … Lees verder →

Ontwaken is geen verwerven en geen bereiken. Het is een stille herkenning van wat altijd al gaande was: het ontstaan en vergaan van verschijnselen. Niet als idee, maar als direct zien. Niet erbuiten willen staan. Niet ertegenin leven. Niet verdwaald … Lees verder →

Wedergeboorte is een issue dat als een Hydra steeds opnieuw aan de oppervlakte komt. En net als de middelste kop van deze mythologische waterslang een eeuwig leven schijnt te leiden.  Doe zoals Heracles: hak die kop eraf en begraaf hem … Lees verder →

Wat niet geboren wordt en niet sterft—dat wijst de Boeddha aan als nibbāna (nirvāṇa). Deze uitspraak nodigt niet uit tot nadenken, maar tot stilstaan. Zij wijst niet naar een toekomstig doel, noch naar een verheven toestand buiten dit bestaan. Zij keert … Lees verder →

De laatste woorden van de Boeddha op zijn sterfbed waren: ❛ Vaya dhamma sankhara, appamadena sampadetha—Ik zeg jullie: alles wat de mens bezielt, is aan vergankelijkheid onderhevig. Streeft niet aflatend! ❜ Saṃsāra kan op existentieel niveau verstaan worden om aan te … Lees verder →

Soms is verlangen nauwelijks zichtbaar. Geen hunkering, geen strijd, maar slechts een lichte neiging dat dit mag blijven, dat dit zich herhaalt. En toch ontstaat precies daar worden—niet groots, niet dramatisch, maar stil: de beweging om iets te zijn, om … Lees verder →

Sangha wordt vaak verstaan als gemeenschap, als organisatie, als structuur. Maar vóór zij een vorm aanneemt, is zij een houding. Geen structuur, geen verzameling, maar een manier van aanwezig zijn waarin het zwaartepunt niet langer bij het ‘ik’ ligt.  Waar ahaṅkāra (id.)—het … Lees verder →

Verzaking (nekkhamma; naiṣkramya) wordt vaak begrepen als een vorm van verlies, alsof men iets waardevols moet opgeven om spiritueel te kunnen leven. In wezen wijst dit principe echter in een andere richting. Het nodigt niet uit tot tekort, maar tot eenvoud. Niet … Lees verder →

Wanneer we spreken over het overwinnen van de Vijf Hindernissen, spreken we niet over een technische ingreep in de geest, maar over een langzaam zuiver worden van het hart. Deze zuivering begint niet op het meditatiekussen, maar in het leven … Lees verder →