Categorie archieven: Uncategorized

Dit eenvoudige gegeven raakt iets wezenlijks aan. Niet als een historische stelling, niet als een biografisch detail, maar als een stille aanwijzing naar de aard van het pad zelf. Het bevrijdende zien, paññā (prajñā), ontstaat niet uit afkomst, niet uit bijzondere aanleg, … Lees verder →

Wat de Boeddha in de Kālāma Sutta duidelijk maakt, is eenvoudig en tegelijk radicaal: waarom zou je het woord van iemand anders aannemen als leidraad voor inzicht? Waarom zou je voortgaan op wat je slechts kent door ‘van horen zeggen’ (anītiha; aitihya)? Waarom zou … Lees verder →

Wat de Boeddha in de Kālāma Sutta duidelijk maakt, is eenvoudig en tegelijk radicaal: waarom zou je het woord van iemand anders aannemen als leidraad voor inzicht? Waarom zou je voortgaan op wat je slechts kent door ‘van horen zeggen’ (anītiha; aitihya)? Waarom zou … Lees verder →

Direct zien is het samenvallen van zien en weten. Wat verschijnt, wordt onmiddellijk gekend—zonder tussenstap, zonder conceptuele inkleuring, zonder verhalen, zonder drama’s, zonder uitleg, zonder iemand die het draagt. Een gewaarwording, een gedachte, een beweging verschijnt, en in dat verschijnen … Lees verder →

Wanneer de Dhamma spreekt over wezens (paññatti; prajñapti),spreekt zij niet over vaste entiteiten. Niet over een blijvend ‘iets’ of ‘iemand’ die door de tijd reist. Het woord ‘wezens’ behoort tot de taal van het dagelijks gebruik—de conventionele, conceptuele realiteit—niet tot de taal van … Lees verder →

Vandaag een kort berichtje. Maar een wezenlijk. Het gaat over de werkwoorden die de Vier Waarheden—‘Realiteiten’—van een Edel Mens (ariya-puggala; ārya-pudgala) schragen: Begrijpen. Loslaten. Realiseren. Cultiveren. De eerste Waarheid: dukkha moet begrepen worden (pariññeyya; parijñeya). De tweede Waarheid: de oorzaak van dukkha moet losgelaten worden (pahātabba; prahātavya). De … Lees verder →

Wijsheid ontvouwt zich enkel in en door eigen beoefening en praktijk. Door meditatie. Door bhāvanā (id.). Door het cultiveren van de geest. Quid? Door eenvoudig niets te dóen. Door gewoon, in stilte, te zitten. Zazen. Shikantaza. Door te mediteren—‘our unique and intimate rhythm of … Lees verder →

Meditatie is nooit een privéaangelegenheid. Wie gaat zitten in stilte, zit niet enkel voor zichzelf. In het ogenschijnlijk terugtrekken uit de wereld wordt iets beoefend dat haar juist opnieuw toekomt.  De meditatiehouding is geen vlucht, maar een open gebaar: een … Lees verder →

Soms lijkt meditatie op iets heel eenvoudigs: zitten, ademen, voelen. En toch kan in die eenvoud iets oplichten wat ons gewone denken overstijgt. Niet als een groot inzicht, maar als een zachte verschuiving. Alsof je even merkt dat het leven … Lees verder →

Observeer de geest in de geest (cittānupassanā; cittānupaśyanā). En blijf, als een stille ankerplaats, bewust in- en uitademen: ademhaling (ānāpānasati; ānāpānasmṛti). Niet om iets te bereiken, maar om te zien wat er reeds is. Wees bewust van de geest terwijl je inademt… … Lees verder →

Soms wordt Dhamma benaderd alsof zij vastligt: een leer die kan worden gekend, bewaard en doorgegeven. Maar wie stil blijft zitten en werkelijk kijkt, merkt iets anders op. Dhamma openbaart zich niet als bezit, maar als beweging. Niet als conclusie, maar als een steeds … Lees verder →

Bevrijding uit dukkha ontvouwt zich niet door ‘worden’ (bhava; id.), maar door loslaten (vossagga; vyutsarga). Door uitdoven (sitibhāva; id.)—de koelte die ontstaat wanneer de vuren van onwetendheid, verlangen en afkeer doven. ❛ Anicca vata saṅkhārā, uppāda-vaya-dhammino. Uppajjitvā nirujjhanti, tesaṁ vūpasamo sukho —Vergankelijk zijn alle verschijnselen; zij ontstaan … Lees verder →

Alles wat verschijnt heeft iets onweerstaanbaars. Het trekt de geest (citta; id.) naar zich toe, alsof het iets bevat dat behouden kan worden. Alsof het een vaste kern draagt. Alsof het meer is dan een tijdelijke vorm. Maar wie stil genoeg … Lees verder →

Wat verschijnt, verschijnt niet op zichzelf. Geen vorm, geen gedachte, geen gevoel staat los van voorwaarden. Wat wij ervaren als een ‘ding’, een ‘ik’, een ‘ander’, is steeds een samenkomen van oorzaken, van omstandigheden, van relaties die elkaar tijdelijk schragen. … Lees verder →

Dukkha ontstaat niet pas wanneer het leven ’tegenzit’. Dukkha ontstaat veel vroeger—op het moment dat ervaring tot ‘ik’ wordt gemaakt en zich hecht, zich vastklikt, zichzelf een naam geeft. Zodra ervaring niet langer gewoon ervaring is, maar het ‘ik’ moet bevestigen, ‘mij’ moet … Lees verder →