Samādhi is geen ‘speciale’ geestestoestand, maar een verstilling van de geest waarin verlangen (taṇhā; tṛṣṇā) en afkeer (dosa; dveṣa) tijdelijk tot rust komen. De beweging van hechten/grijpen (upādāna; id.) verliest haar kracht.
Het is geen ontsnappen aan de wereld, maar een helder worden van wat er is. In deze verstilling opent zich de ruimte waarin wijsheid (paññā; prajñā) kan ontvouwen.
Samādhi komt erop neer het geconditioneerde ‘zelf’ niet langer te voeden. De onrust bedaart. De apen verlaten vanzelf de boom.
Als draagkracht voor inzicht is samādhi van onschatbare waarde—niet als doel, maar als stille grond waarin zien mogelijk wordt.
