Maandelijkse archieven: juli 2026

In stilte. Kijken. Verbonden. Met anderen die ook kijken. Zonder woorden. De kracht die het geeft om dit samen te doen. Dit is satsang—een prachtig Sanskriet-woord. Het is van oorsprong een Indisch hindoeïstisch begrip, maar het bezit een uitzonderlijk intieme diepte. … Lees verder →

In de Anattalakkhaṇa Sutta (Anātmalakṣaṇa Sūtra) toont de Boeddha aan dat geen van de vijf khandha’s een blijvend of onafhankelijk zelf vormt. Anattā (anātman) wijst erop dat alle verschijnselen vergankelijk, afhankelijk ontstaan en niet-substantieel zijn. Hij leert dat alle verschijnselen leeg zijn (suññā; śūnya) van een eigen, onafhankelijk zelf: … Lees verder →

Een spirituele vriend (kalyanamitta; kalyāṇamitra) is iemand waar je niet alleen iets kán van leren; je móet er ook van leren. In de ‘Visuddhimagga’—Het Pad van Zuivering—zegt Buddhaghosa dat, als er geen Boeddha als spirituele vriend voorhanden is, men zich moet wenden tot … Lees verder →

Bevrijding maakt niets vrij. Ze toont dat niets ooit gebonden was. Alleen het geloof in gebondenheid verdwijnt. Zoals mist in de ochtendzon.

Wanneer vragen opkomen over het begin van het universum, over een scheppende god, over een blijvende ziel, of over de ultieme werking van kamma (karma), bleef de Boeddha stil. Geen ontwijking, geen ontkenning, geen bevestiging—maar een stille verschuiving van aandacht. Niet naar … Lees verder →

Spirituele zuivering begint met het geleidelijk loslaten van verlangen (taṇhā; tṛṣṇā): niet door de wereld af te wijzen, maar door de gehechtheid (upādāna; upādāna) eraan te doorzien. De Dhamma (Dharma) nodigt niet uit tot een leven van ontbering, maar tot inzicht. Wanneer wijsheid groeit, verliest gehechtheid … Lees verder →

De geest zoekt antwoorden. Maar bevrijding is geen antwoord. Ze is het einde van de vraagsteller. Wat blijft, hoeft niets meer te weten.

This book does not begin with doctrine. It begins with experience. Before there are ideas, there is seeing. Before there are answers, there is looking. It returns to the earliest Dhamma, where practice begins not with belief, philosophy, or metaphysical … Lees verder →

Bevrijding (vimutti; vimukti) ontstaat niet wanneer de wereld eindelijk doet wat wij willen. Bevrijding ontstaat wanneer de geest zich nergens meer aan vastgrijpt (anissita; anāśrita). De arahant is niet bevrijd omdat het leven gemakkelijker is geworden. Hij is bevrijd omdat … Lees verder →

Wanneer we mediteren rijzen gedachten op. Ze komen en ze gaan. Dit hoeft ons niet te verontrusten. Dit is normaal. Het is de aard van de dingen. Belangrijk is niet dat gedachten ontstaan en vergaan. Waar het op aan komt … Lees verder →

Een gevorderde yogi vraagt me waarin het Ongeborene verschilt van begrippen als God, Brahman of Līlā. Op het eerste gezicht lijken deze woorden te verwijzen naar iets gelijkaardigs: een oorsprong, een grond of een geheim dat aan de wereld vooraf … Lees verder →

This is not a conventional book about Buddhism. Nor is it an invitation to adopt a philosophy, defend a tradition, or embrace a new set of beliefs. It is a return to a much simpler question: What did the Buddha … Lees verder →

Er is een pad dat wordt beoefend, en er is een pad dat zich openbaart. Toch zijn het doctrinair gezien geen twee verschillende paden, maar twee dimensies van één en hetzelfde pad. Dit pad wordt in de leer van de … Lees verder →

Upadhi (upādhi) verwijst naar de grondslag, de voedingsbodem of het dragende substraat van geconditioneerd bestaan. Het is datgene wat zich door verlangen (taṇhā; tṛṣṇā), afkeer (dosa; dveṣa), vastgrijpen (upādāna; id.) en identificatie steeds opnieuw opstapelt en waarop het proces van worden (bhava; id.) en wedergeboorte kan voortduren. … Lees verder →