Niemand verwelkomt angst, onzekerheid of innerlijke pijn. We deinzen er instinctief voor terug en zoeken naar een omweg, een kortere route of een veiliger pad.
Toch lijkt het leven ons steeds opnieuw dezelfde les aan te reiken: er is geen andere weg over de brug dan eroverheen te gaan.
Wat onwerkelijk is, wat rust op veronderstellingen, gehechtheid of zelfbedrog, wordt niet doorzien door ervoor weg te lopen. Het wordt doorzien door het rechtstreeks te ontmoeten. Niet met weerstand, maar met aandacht. Niet door het te bevechten, maar door het te begrijpen.
De Dhamma nodigt ons niet uit om onaangename ervaringen te vermijden. Zij nodigt ons uit om ze te zien zoals ze werkelijk zijn. Juist daar, midden in wat we liever niet voelen, kan inzicht ontstaan.
De brug tussen verwarring en helderheid wordt niet gebouwd door denken alleen. Zij ontvouwt zich stap voor stap onder de voeten van degene die bereid is te kijken.
En vaak blijkt achteraf dat de angst niet de hindernis was.
Zij was de brug.
