Wat we menen te zijn, ontvouwt zich in een voortdurende beweging van gedachten, gevoelens, waarnemingen en omstandigheden.
Niet als een vaste kern die gevormd wordt, niet als een identiteit die opgebouwd wordt, maar als een voortdurend ontstaan en vergaan—een stroom van conditionering en antwoord.
Gedachten komen niet uit een ‘ik’ voort, noch keren zij ernaar terug. Zij verschijnen, gedragen door oorzaken en voorwaarden, en laten sporen na in de beleving—zoals wind die rimpelingen achterlaat op water zonder ooit bezit te nemen van het oppervlak.
Wat we “zijn”, is in die zin geen bezit en geen essentie, maar een momentane samenkomst van lichamelijke en mentale processen die zich telkens opnieuw tonen en weer verdwijnen.
Wanneer dit wordt doorzien, verliest de gedachte haar dwingende kracht. Zij hoeft niet bestreden, niet gevolgd en niet vastgehouden te worden.
En in die lichtheid wordt zichtbaar dat ook dit—zoals alle verschijnselen—ontstaat en weer verdwijnt.
